انواع صرع

 

از دیرباز که حرفه پزشکی به سبک امروزی وجود نداشت و امکاناتی چون ام.آر.آی و سی تی اسکن نبود، بیماران روحی را به زنجیر و بیماران تشنجی را به فلاخن می بستند و در آب سرد رها می کردند. تصور بر این بود که بیماران جن زده شده اند و با رمل و اسطرلاب و تاس و تشت هر بلایی که بود سر آنها می آوردند، حال آنکه دچار صرع بودند.

در حال حاضر پیشرفت علم همه چیز را روشن کرده و دلایل این بیماری در انواع مختلف خود که از دوران نوزادی تا کهنسالی می تواند بیمار را گرفتار کند، بخوبی شناخته شده است.

بیماری صرع یا غش یا تشنج، یک نوع کاهش سطح هوشیاری موقت است و اگر بموقع رسیدگی و درمان شود، قابل کنترل می باشد. صرع در هر سنی که باشد، نیاز به رسیدگی، بررسی و درمان دارد. بنابراین بی اهمیت انگاشتن آن و درمن های خودسرانه، پاسخگو نیست.

نوعی از این بیماری که در نوزادان با پرش های شبانه دیده شده و بعضا خود به خود مرتفع می شود، می تواند به لحاظ زردی دوران نوزادی یا مشکلات هنگام زایمان و دوران بارداری باشد و بعضی نیز می تواند جنبه ژنتیکی یا ارثی داشته باشد. از انواع دیگر که در سنین خردسالی، بیمار را درگیر می کند، تب و تشنج است که تا سنین مدرسه قابل کنترل است.

یکی از موارد نسبتا شایع دیگر در سنین خردسالی، پس از گریه زیاد ایجاد می شود و به طور عامیانه ریسه رفتن نامیده می شود که می تواند نوعی تشنج باشد و باید درمان شود. همچنین تعداد معدودی از کودکان با تب و تشنج در سال های آتی مبتلا به تشنج نوع بزرگسالی می شوند.

نوع دیگری از تشنج که تا دوران جوانی ادامه دارد، صرع کوچک یا پتی مال Petimal نام دارد که با وقفه های لحظه ای و جاانداختن لغت هنگام دیکته نوشتن یا قطع صحبت هنگام مکالمه خود را نشان می دهد.

تشنج ممکن است در خواب ایجاد شود که دراین موارد بیمار پس از بیدار شدن از خواب از طریق به هم ریختن رختخواب خود یا گزیدن لب و زبان یا به وسیله اطرافیان از وضعیت خود آگاه می شود. در نوع دیگری از تشنج که به صرع لب گیجگاهی معروف است، فرد با انجام حرکات یا گفتن الفاظ نامتناسب باعث نگرانی اطرافیان خود می شود و این حالت از چند ثانیه تا چند دقیقه طول می کشد.

اعمال و رفتاری که فرد انجام می دهد، طوری است که خود فرد متوجه آن نیست و کاملا غیر ارادی و بیمارگونه است اگرچه به نظر هدفدار بیاید. او حتی ممکن است در حین این رفتار خطرناک به خود و اطرافیان آسیب برساند. صرع اتونوم نیز صرعی است که همراه با تعویق، گرگرفتگی و تپش قلب است. نوع کامل صرع یا تشنج که مردم آن را به عنوان غش یا صرع می شناسند، صرع بزرگ یا گراندمال است.

بیمار قبل از کاهش سطح هوشیاری و بیهوشی ممکن است از شروع تشنج خود آگاه شود، مثلا دچار ضعف، گیجی، تهوع و استفراغ شود. در این نوع تشنج فرد پس از بیهوشی دچار حرکات غیرعادی دست ها و پاها و بی اختیاری ادرار، کف کردن دهان و گازگرفتن لب و زبان می شوند. این مراحل ممکن است از یک تا چند دقیقه طول بکشد و پس از آن فرد دچار ضعف و بی حالی شود و حالت گیجی و خواب آلودگی یک تا دو روز دارد.

در موارد نادر، این صرع می تواند پایدار بماند که بسیار خطرناک است. بنابراین در تمام انواع موارد گفته شده، باید به پزشک متخصص مراجعه و ضمن انجام آزمایش ها و بررسی های لازم از نظر مغز و اعصاب، درمان مناسب صورت گیرد و از انجام درمان های غیرعلمی و عامیانه خودداری شود.

زمان انتشار: سه شنبه 01 اسفند 1391 (5 سال قبل)
تعداد بازدید: ۳۲۱۰